[Η Ζωή του Norick: Μια Σειρά] "Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι" - Επαγγελματίας Αναβάτης & Παραγωγός Renn-Tai Takuma Aoki

Ο Norick, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Norifumi Abe, ονειρευόταν να γίνει επαγγελματίας αναβάτης, ακονίζοντας τις δεξιότητές του στην πίστα Akigase, και στη συνέχεια πήγε στην Αμερική για προπόνηση. Έγινε ο νεότερος πρωταθλητής του All Japan Road Race Championship, έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσικλέτας και στόχευε στο πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία.
Πάντα κοιτώντας μπροστά, χάραξε το δρόμο του ως αναβάτης με το κεφάλι ψηλά, εκπέμποντας μια συντριπτική αύρα και αιχμαλωτίζοντας τις καρδιές των οπαδών με το ανέμελο χαμόγελό του.
Άνθρωποι που τον γνώρισαν σε κάθε μέρος όπου έζησε έντονα – από την παιδική ηλικία του Norick, τους φίλους του στην πίστα Akigase, μέχρι το All Japan Road Race και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσικλέτας – μοιράζονται τις αναμνήσεις τους μαζί του.

"Σκέφτηκα, 'Ίσως η οδήγηση μιας 500 είναι εκπληκτικά εύκολη'."

Οι αδελφοί μου κι εγώ οδηγούσαμε pocket bikes από παιδική ηλικία και ξεκινήσαμε αγώνες μίνι-ποδηλάτων, και πηγαίναμε επίσης στην πίστα Akigase στην επαρχία Saitama. Ο Daijiro Kato και ο Yuichi Takeda ήταν εκεί, και ο Norifumi Abe ήταν επίσης εκεί.

Έτσι, μπορεί να είχαμε παραλίγο συγκρούσεις, αλλά δεν θυμάμαι πολλά. Άκουσα φήμες ότι ο Abe πήγε στην Αμερική για προπόνηση στο χώμα. Ήταν μόλις ένα χρόνο μεγαλύτερός μου και της ίδιας γενιάς, οπότε θυμάμαι αμυδρά να σκέφτομαι, "Δεν θα πάει λύκειο;"

Την πρώτη φορά που τον είδα πραγματικά να αγωνίζεται ήταν σε έναν περιφερειακό αγώνα στο Tsukuba. Φήμες έλεγαν ότι ήταν ένας αναβάτης που μπορούσε να γλιστράει πολύ καλά, και τότε τον συνέδεσα με τις μέρες του στην Akigase και τον αναγνώρισα ως "Α, αυτός που πήγε στην Αμερική."

Στη συνέχεια, το 1993, ο Abe εισήλθε στο All Japan Road Race Championship (JRR) GP500. Εγώ αγωνιζόμουν στο GP250 για μια ιδιωτική ομάδα, και ήταν η τρίτη μου χρονιά στο JRR. Το GP500 ήταν η κορυφαία κατηγορία, και δεν ήταν κάτι που μπορούσες να οδηγήσεις εύκολα. Αυτή ήταν η κοινή αντίληψη εκείνη την εποχή. Ωστόσο, σκέφτηκα, "Πώς μπορεί να το οδηγήσει; Τι συνέβη για να μπορέσει να το κάνει αυτό στην πρώτη του σεζόν στο JRR;"

Αλλά ο Abe το οδήγησε καλά, κέρδισε και έγινε ο πρωταθλητής.

Σκέφτηκα, "Ίσως η οδήγηση μιας 500 είναι εκπληκτικά εύκολη." Ότι θα μπορούσες να την οδηγήσεις ακόμα κι αν ξεκινούσες ξαφνικά...

Με την απόδοσή του στο Japan GP του 1994, ο Abe έφυγε νωρίς στο εξωτερικό.

Η κατηγορία JRR GP500 καταργήθηκε και η Superbike (SB) έγινε η κορυφαία κατηγορία. Μετακινήθηκα στην SB και τερμάτισα δεύτερος στη βαθμολογία. Το 1995, εντάχθηκα στην HRC.

Αγωνίστηκα ως wild card στο Japan GP εκείνη τη χρονιά και οδήγησα μια 500 για πρώτη φορά. Ήταν ακριβώς όπως το φανταζόμουν – "Είναι πολύ διαχειρίσιμη και εκπληκτικά εύκολη στην οδήγηση."

Η εντύπωση του Abe από την προηγούμενη χρονιά ήταν ισχυρή, οπότε σκέφτηκα, "Δεν θα χάσω ποτέ από τον Abe." Φυσικά, δεν ήθελα να χάσω από κανέναν άλλο Ιάπωνα αναβάτη, ούτε από ξένους αναβάτες.

Ο Abe και ο Shinichi Itoh αγωνίζονταν επίσης, και παλεύαμε για την πρωτοπορία στον τελικό. Ο Mick Doohan κέρδισε, ο Daryl Beattie ήταν δεύτερος, και εγώ τερμάτισα τρίτος για να ανέβω στο βάθρο.

Εκείνη τη χρονιά, ο μεγαλύτερος αδελφός μου Toku ήταν δεύτερος στο GP250, και ο μικρότερος αδελφός μου Haruchika κέρδισε στο GP125, κάνοντας πρωτοσέλιδο ότι και οι τρεις αδελφοί Aoki ανέβηκαν στο βάθρο στο WGP σε όλες τις κατηγορίες.

Το 1996, έκανα ξανά μια έκτακτη εμφάνιση στο Japan GP. Προκρίθηκα τέταρτος και παλεύαμε για την πρωτοπορία στον τελικό. Ο Abe ακολούθησε τον Alex Crivillé, ο οποίος είχε απομακρυνθεί, με τον Mick να τον ακολουθεί, αλλά ο ρυθμός δεν αυξήθηκε. Εγώ, πίσω τους, προσπέρασα τον Mick και τους ακολούθησα, σκεπτόμενος, "Πρέπει να τους ακολουθήσω αυτούς τους δύο μπροστά..." Αλλά έπεσα στην Reverse Bank, και η αναμέτρηση με τον Abe δεν συνέβη.

Ωστόσο, ο Abe κέρδισε εκείνον τον αγώνα. Σκέφτηκα, "Το να κερδίζεις είναι καταπληκτικό." Η οδήγησή του εκείνη την εποχή είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη.

Η αναμέτρηση με τον Abe δεν έγινε ποτέ

Το 1996, πέτυχα ένα V2 στο JRR SB, και το 1997, είχα προγραμματίσει να αγωνιστώ στο WGP. Η μοτοσικλέτα δεν ήταν η τετρακύλινδρη NSR500 που οδηγούσαν οι Mick Doohan, Alex Crivillé και Tadayuki Okada, αλλά η NSR500V με δίδυμο κινητήρα V.

Ήταν μια ελαφριά και εύκολη στη διαχείριση μοτοσικλέτα που η Honda εισήγαγε με στόχο την ανάπτυξη νεαρών αναβατών, και ανέλαβα τη μοτοσικλέτα που ο Okada είχε οδηγήσει μέχρι την προηγούμενη χρονιά.

Στόχος μου ήταν να ξεπεράσω τους χρόνους και τα αποτελέσματα που άφησε ο Okada, αλλά φυσικά, πρόσεχα και τη θέση του Abe.

Όταν ήμουν στην ίδια ομάδα με τον Abe, συχνά μας προσπερνούσαν στις ευθείες. Ωστόσο, έχασα μόνο στο Donington και στην Τσεχική Δημοκρατία, και η κατάταξή μου ήταν υψηλότερη.

Παρόλα αυτά, μια πραγματική άμεση αντιπαράθεση αγώνα δεν υλοποιήθηκε ποτέ πραγματικά.

Δεν μιλήσαμε ποτέ πραγματικά

Το 1998, υποτίθεται ότι θα μπορούσα να οδηγήσω την V4, και θα ήταν μια διαφορετική σεζόν. Ανυπομονούσα να αγωνιστώ με τον Abe.

Αλλά τραυματίστηκα, και η συμμετοχή μου στο WGP τελείωσε μετά από μόλις ένα χρόνο.

Νόμιζα ότι ο Abe ήταν κάποιος που έβαζε απίστευτη προσπάθεια. Αλλά νόμιζα ότι ήταν ο τύπος του αναβάτη που το έκρυβε, συμπεριφερόταν αδιάφορα σαν να μην είχε κάνει τίποτα, και παρόλα αυτά παρήγαγε εκπληκτικές επιδόσεις. Αν και, δεν γνωρίζω την αλήθεια.

Στην αγωνιστική μου καριέρα, δεν υπήρχαν πολλοί αναβάτες που θεωρούσα αντιπάλους ή των οποίων την παρουσία πρόσεχα στενά. Δεν ένιωθα έτσι για νεότερους αναβάτες όπως ο Daijiro Kato ή ο Yuichi Takeda. Ως ο μεγαλύτερός τους, ένιωθα "Δεν μπορώ να χάσω από αυτούς", οπότε ήταν διαφορετικό από αίσθημα ανταγωνισμού. Αν έπρεπε να ονομάσω αντιπάλους, θα ήταν ο Tohru Ukawa και ο Abe.

Για κάποιο λόγο, με αναβάτες της ίδιας γενιάς, νιώθω ένα αίσθημα "Δεν θα χάσω." Γι' αυτό νιώθω ότι έλαβα πραγματικά μεγάλο κίνητρο από τον Abe.

Ωστόσο, δεν είχα καμία επαφή με τον Abe, και δεν μιλήσαμε ποτέ πραγματικά. Παρόλο που ήμασταν στα ίδια μέρη στο JRR και στο WGP, δεν είχαμε ποτέ μια πραγματική συζήτηση.

Αφού μεταγράφηκε από το WGP στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike (WSBK) το 2005, έτυχε να έχω την ευκαιρία να δειπνήσω μαζί του μέσω ενός κοινού γνωστού, και σκέφτηκα, "Είναι εκπληκτικά καλός τύπος."

Νομίζω ότι είχαμε πιθανότατα την ίδια εντύπωση ο ένας για τον άλλον. Σκέφτηκα ότι αυτό το είδος σχέσης "θα συνεχιζόταν στο μέλλον". Σκέφτηκα, "Θα μπορούσαμε να γίνουμε καλοί φίλοι."

Αν δεν είχα εκείνη την περίοδο, δεν νομίζω ότι θα ένιωθα αυτό το αίσθημα μοναξιάς και θλίψης για τον θάνατο του Abe.

Μετάβαση στη Συλλογή  (0)