Voorgaand, klik hier .

De VF400F, met de kleinste V4-motor met de kleinste cilinderinhoud, wordt geboren

Honda's eerste productiemodel met een V4-motor was de VF750 Saber/Magna, gelanceerd in maart 1982. Slechts negen maanden later, in december, werd de VF400F met een DOHC V4-motor gelanceerd. Destijds omvatte Honda's 400cc sportweglijn de viercilinder lijnmotor CBX400F. In de fel concurrerende 400cc klasse introduceerde Honda krachtige vier- en V4-modellen om te concurreren met zijn rivalen. In 1982 zette Mazda de ontwikkeling van V-motoren voort, waaronder de VT250F, een V-twin model.

Uitgebracht in december 1982, de VF400F (model NC13)

De VF400F was uitgerust met een vloeistofgekoelde 4-takt DOHC 4-kleppen V-4 motor met een maximaal vermogen van 53 pk bij 11.500 tpm. Hij was uitgerust met 16-inch voorbanden, die werden gebruikt op de NS500, een WGP-wegracer. Hoewel het model racetechnologie weerspiegelde, was het karakter ook geschikt voor toeren, aangezien het een dubbel zadel had voor het comfort van twee passagiers.

Evolutie van VF400F naar VFR400R

In 1983 werd de CBR400F gecreëerd door het viercilinder lijnmotormodel te versterken. De CBR400F had een maximaal vermogen van 58 pk ondanks zijn luchtgekoelde motor en werd populair als een model met een meer race-imago dan de VF400F. De VF400F werd in 1986 omgebouwd tot de VFR400R met een sterker race-imago. De "R" werd in de naam van de motor gebruikt omdat deze de technologie van HRC's fabrieks machine, de RVF400, weerspiegelde. De styling werd ook opnieuw ontworpen, met een dubbelbuisig aluminium frame. Het maximale vermogen was 59 pk bij 12.500 tpm, 6 pk meer dan dat van de VF400F, en hij werd herboren als een puur racer replica model.

VFR400R (model NC21) uitgebracht in april 1986

De VFR400R kostte 131.000 yen meer dan de VF400F. In dit tijdperk neigden racer replica's die hoge prestaties nastreefden om in prijs te stijgen bij elke modelwijziging.

VFR400R met Pro-Arms verschijnt

In 1987 verscheen de VFR400R met de nieuwe "Pro Arm" cantilever achterbrug. De Pro-Arm technologie werd ontwikkeld voor snelle achterbandwissels in endurance races zoals de Suzuka 8-uurs race. Vanaf dit model verscheen het "Force V4" logo op het chassis. *Houd er rekening mee dat de catalogus privébezit is en mogelijk bevlekt of beschadigd is.

Cataloguscover van de VFR400R (model NC24) uitgegeven in maart 1987

Een nadere blik op de nieuw aangenomen ProArm technologie

De V4-motor met nokkenastandwieltrein presenteert het mechanisme in perspectief

Pagina met geavanceerde racetechnologie die overal in terugkomt

De pagina presenteert indrukken van Yoichi Yamamoto, de kampioen van het All-Japan Road Racing Championship F3 van 1986.

Catalogus voor originele accessoires

Rheos merkhelmen en meer

In mei 1988 werd het merk Rheos, algemeen bekend als de "Tricolor", geïntroduceerd in een totaal van drie kleuropties, waaronder een nieuwe kleurstelling die vergelijkbaar is met de VFR750R (RC30).

Cataloguscover van de VFR400R van mei 1988

Ross White/Fighting Red (ook bekend als Tricolor) heeft dezelfde kleurstelling als de RC30 met een ander rood en blauw schema

Mechanisme en specificaties blijven ongewijzigd

De Rothman's kleur, ook bekend als Rothman's kleur, die vorig jaar als speciale editie werd toegevoegd, is nog steeds verkrijgbaar

.

De NC30-model met een nog hoger racer replica niveau

De VFR400R (NC30), uitgebracht in januari 1989, had de uitlaatdemper aan de linkerkant, net als de fabrieks machine. Het is algemeen bekend dat productiemachines de uitlaatdemper aan de rechterkant plaatsen, niet aan de linkerkant waar de meetinstrumenten zich bevinden, om te voldoen aan de geluidsnormen. De VFR400R is echter zo ontworpen dat de uitlaatdemper aan dezelfde kant als de fabrieks machine is geplaatst. We weten dat er veel moeilijkheden waren om een hoogwaardige machine te laten voldoen aan de strenge geluidsnormen, maar we hielden ons grondig aan dezelfde relatie met de fabrieks machine.

Uitgebracht in januari 1989 VFR400R (NC30 model)

De destijds gebruikte kleurstelling stond algemeen bekend als de "SEED" kleur. In 1988 maakte HRC contractrijder Shinichi Ito een spectaculair debuut in het All Japan Championship op een NSR500 met deze kleur. De motor maakte zijn debuut in het All-Japan Championship. Hij maakte ook eenmalig een optreden in de openingsronde van de WGP in Suzuka, wat veel opschudding veroorzaakte.

Shinichi Ito en zijn NSR500 op de openingsronde van het WGP-seizoen 1988, de Japanse GP op het circuit van Suzuka

Shinichi Ito en de NSR500 op de openingsronde van de WGP 1989, Japan GP (Suzuka Circuit)

Deze SEED-kleur werd zo populair bij fans van wegraces dat hij ook werd gebruikt op de productiemodel VFR400R. En hier is de catalogus voor het model van 1990 met verbeterde ophanging en een nieuwe livery.

Pagina ontworpen met een circuit op de achtergrond

Cover van de VFR400R catalogus, uitgegeven in januari 1990. Ontworpen om eruit te zien als een computerscherm, toont het toerentallen en vermogenswaarden

.

De pagina gebruikt foto's van de RVF750 en Wayne Gardner om de race-sfeer te versterken

[/caption].

Meer ophanging functies en uitrusting

Vanaf het NC30-model is de voorbandmaat veranderd van 16 inch naar 17 inch

De SEED-kleur, algemeen bekend als de SEED-kleur, is niet langer beschikbaar als kleuroptie; GP-rijder Wayne Gardner roept op tot veilig rijden. Destijds was hij het boegbeeld van Honda's afdeling Veilige Rijpreventie en promootte hij breed het belang van veilig rijden in catalogi en advertenties.

Catalogus voor originele accessoires

Het assortiment bevat ook de "Shasuke" vaste stuurklemstandaard, handig voor het maken van foto's

De VFR400R (NC30 model) was het laatste model dat verkrijgbaar was in een speciale kleur met de OKI HONDA RACING livery, die in juli 1992 werd uitgebracht, volgens een persbericht. Het was het laatste model dat werd uitgebracht. In 1992 zag de geboorte van de CB400 Super Four, een naked sportweg motor met een viercilinder lijnmotor, die een hitmodel werd. De markt voor sportweg motoren verschoof van het racer replica type naar het naked type.

Evolutie van VFR400R naar RVF

In januari 1994 onderging de VFR400R een volledige modelwijziging en werd de "RVF" geboren. Het feit dat het model dezelfde naam "RVF" kreeg als de fabrieks machine toont de passie die in dit model werd gestoken. Het chassis werd verder geëvolueerd met een nieuw ontworpen frame en upside-down voorwielophanging. Het chassis van de motorfiets had een nieuw ontworpen frame met upside-down vorken, en de V4-motor onderging ook verdere evolutie en verfijning op verschillende gebieden, waaronder de carburateur. Vanwege vrijwillige vermogensbeperkingen werd het maximale vermogen echter teruggebracht van 59 pk naar 53 pk. Hoewel de vrijwillige vermogensbeperkingen in 2007 werden afgeschaft, zorgden het streven naar hoge prestaties in racer replica machines destijds en de kostenstijgingen als gevolg van de vrijwillige vermogensbeperkingen voor moeilijkheden voor zowel fabrikanten als gebruikers.

RVF (NC35 model) gelanceerd in januari 1994

Deze catalogus toont een model dat in februari 1996 een kleurwijziging onderging. Op het moment van schrijven was dit model de laatste RVF.

De cover van de januari 1996 RVF catalogus toont Aaron Slight, die de Suzuka 8-uurs race van 1995 won op een RVF750
Aaron Slight, die de Suzuka 8-uurs race van 1995 won op een RVF750, wordt als achtergrond gebruikt. Als Japanse fan wilde ik een foto van Tadayuki Okada van hetzelfde team gebruiken

Dit is Tadayuki Okada. Samen met Slight leidde hij het team naar de overwinning

Een foto van de RVF750 naast de winnende machine van de Suzuka 8 Uren, wat aantoont dat deze de technologie van de fabrieks machine weerspiegelt. Zowel de voor- als achterbanden zijn 17 inch groot

Zelfs met de overgang naar de RVF is de uitlaatdemper nog steeds aan de linkerkant geplaatst, net als bij de fabrieks machine. Pagina die de evolutie van het chassis en de motor uitlegt

Geprijsd op 780.000 yen, ongeveer 60.000 yen duurder dan de VFR400R,

was de RVF de ultieme racer-replica machine, die de technologie van de endurance racer RVF750 weerspiegelde, en werd vooral gewaardeerd door racefans. De CB400 Super Four, uitgebracht in 1992, werd echter de overweldigende favoriet in de 400cc klasse. Vanaf 1996 was het prijsverschil tussen de RVF en de CB400 Super Four ongeveer 190.000 yen. Als zodanig werd het naked type het mainstream sportwegmodel in de 400cc klasse. De RVF bleef tot ongeveer 2000 verkocht worden en werd door veel V4-fans geliefd als het meest vertrouwde model van Honda's V4-motor. De 400cc V4-modelreeks liep ongeveer 20 jaar sinds de VF400F in december 1982, en veel motorfans deelden zijn uitgebreide mechanisme en unieke V4-geluid. Ik denk dat er veel motorfans zijn die dezelfde gevoelens hebben voor het precieze mechanisme en het unieke V4-geluid. Hier is een video van het Honda Collection Hall collectievoertuig dat rijdt op de officiële YouTube-site van Honda, waar u kunt genieten van het geluid van de RVF uit 1994. Honda's website heeft een site gemaakt die het V4-verhaal uit het verleden samenbrengt. Neem alstublieft een kijkje. Officiële Honda pagina: https://www.honda.co.jp/WGP/spcontents2012/v4-story/ Ga naar de galerij (33)

Vind je dit artikel leuk