Voorgaand, klik hier .
Table of Contents
De VF400F, met de kleinste V4-motor met de kleinste cilinderinhoud, wordt geboren
Honda's eerste productiemodel met een V4-motor was de VF750 Saber/Magna, gelanceerd in maart 1982. Slechts negen maanden later, in december, werd de VF400F met een DOHC V4-motor gelanceerd. Destijds omvatte Honda's 400cc sportweglijn de viercilinder lijnmotor CBX400F. In de fel concurrerende 400cc klasse introduceerde Honda krachtige vier- en V4-modellen om te concurreren met zijn rivalen. In 1982 zette Mazda de ontwikkeling van V-motoren voort, waaronder de VT250F, een V-twin model.
De VF400F was uitgerust met een vloeistofgekoelde 4-takt DOHC 4-kleppen V-4 motor met een maximaal vermogen van 53 pk bij 11.500 tpm. Hij was uitgerust met 16-inch voorbanden, die werden gebruikt op de NS500, een WGP-wegracer. Hoewel het model racetechnologie weerspiegelde, was het karakter ook geschikt voor toeren, aangezien het een dubbel zadel had voor het comfort van twee passagiers.Evolutie van VF400F naar VFR400R
In 1983 werd de CBR400F gecreëerd door het viercilinder lijnmotormodel te versterken. De CBR400F had een maximaal vermogen van 58 pk ondanks zijn luchtgekoelde motor en werd populair als een model met een meer race-imago dan de VF400F. De VF400F werd in 1986 omgebouwd tot de VFR400R met een sterker race-imago. De "R" werd in de naam van de motor gebruikt omdat deze de technologie van HRC's fabrieks machine, de RVF400, weerspiegelde. De styling werd ook opnieuw ontworpen, met een dubbelbuisig aluminium frame. Het maximale vermogen was 59 pk bij 12.500 tpm, 6 pk meer dan dat van de VF400F, en hij werd herboren als een puur racer replica model.
De VFR400R kostte 131.000 yen meer dan de VF400F. In dit tijdperk neigden racer replica's die hoge prestaties nastreefden om in prijs te stijgen bij elke modelwijziging.VFR400R met Pro-Arms verschijnt
In 1987 verscheen de VFR400R met de nieuwe "Pro Arm" cantilever achterbrug. De Pro-Arm technologie werd ontwikkeld voor snelle achterbandwissels in endurance races zoals de Suzuka 8-uurs race. Vanaf dit model verscheen het "Force V4" logo op het chassis. *Houd er rekening mee dat de catalogus privébezit is en mogelijk bevlekt of beschadigd is.

De pagina presenteert indrukken van Yoichi Yamamoto, de kampioen van het All-Japan Road Racing Championship F3 van 1986.

Ross White/Fighting Red (ook bekend als Tricolor) heeft dezelfde kleurstelling als de RC30 met een ander rood en blauw schema

De Rothman's kleur, ook bekend als Rothman's kleur, die vorig jaar als speciale editie werd toegevoegd, is nog steeds verkrijgbaar
De NC30-model met een nog hoger racer replica niveau
De VFR400R (NC30), uitgebracht in januari 1989, had de uitlaatdemper aan de linkerkant, net als de fabrieks machine. Het is algemeen bekend dat productiemachines de uitlaatdemper aan de rechterkant plaatsen, niet aan de linkerkant waar de meetinstrumenten zich bevinden, om te voldoen aan de geluidsnormen. De VFR400R is echter zo ontworpen dat de uitlaatdemper aan dezelfde kant als de fabrieks machine is geplaatst. We weten dat er veel moeilijkheden waren om een hoogwaardige machine te laten voldoen aan de strenge geluidsnormen, maar we hielden ons grondig aan dezelfde relatie met de fabrieks machine.
De destijds gebruikte kleurstelling stond algemeen bekend als de "SEED" kleur. In 1988 maakte HRC contractrijder Shinichi Ito een spectaculair debuut in het All Japan Championship op een NSR500 met deze kleur. De motor maakte zijn debuut in het All-Japan Championship. Hij maakte ook eenmalig een optreden in de openingsronde van de WGP in Suzuka, wat veel opschudding veroorzaakte.
Shinichi Ito en zijn NSR500 op de openingsronde van het WGP-seizoen 1988, de Japanse GP op het circuit van Suzuka

Cover van de VFR400R catalogus, uitgegeven in januari 1990. Ontworpen om eruit te zien als een computerscherm, toont het toerentallen en vermogenswaarden
[/caption].

De SEED-kleur, algemeen bekend als de SEED-kleur, is niet langer beschikbaar als kleuroptie; GP-rijder Wayne Gardner roept op tot veilig rijden. Destijds was hij het boegbeeld van Honda's afdeling Veilige Rijpreventie en promootte hij breed het belang van veilig rijden in catalogi en advertenties.
Evolutie van VFR400R naar RVF
In januari 1994 onderging de VFR400R een volledige modelwijziging en werd de "RVF" geboren. Het feit dat het model dezelfde naam "RVF" kreeg als de fabrieks machine toont de passie die in dit model werd gestoken. Het chassis werd verder geëvolueerd met een nieuw ontworpen frame en upside-down voorwielophanging. Het chassis van de motorfiets had een nieuw ontworpen frame met upside-down vorken, en de V4-motor onderging ook verdere evolutie en verfijning op verschillende gebieden, waaronder de carburateur. Vanwege vrijwillige vermogensbeperkingen werd het maximale vermogen echter teruggebracht van 59 pk naar 53 pk. Hoewel de vrijwillige vermogensbeperkingen in 2007 werden afgeschaft, zorgden het streven naar hoge prestaties in racer replica machines destijds en de kostenstijgingen als gevolg van de vrijwillige vermogensbeperkingen voor moeilijkheden voor zowel fabrikanten als gebruikers.

Deze catalogus toont een model dat in februari 1996 een kleurwijziging onderging. Op het moment van schrijven was dit model de laatste RVF.

De cover van de januari 1996 RVF catalogus toont Aaron Slight, die de Suzuka 8-uurs race van 1995 won op een RVF750
Aaron Slight, die de Suzuka 8-uurs race van 1995 won op een RVF750, wordt als achtergrond gebruikt. Als Japanse fan wilde ik een foto van Tadayuki Okada van hetzelfde team gebruiken

Een foto van de RVF750 naast de winnende machine van de Suzuka 8 Uren, wat aantoont dat deze de technologie van de fabrieks machine weerspiegelt. Zowel de voor- als achterbanden zijn 17 inch groot

Zelfs met de overgang naar de RVF is de uitlaatdemper nog steeds aan de linkerkant geplaatst, net als bij de fabrieks machine. Pagina die de evolutie van het chassis en de motor uitlegt
Vind je dit artikel leuk











































